Maandelijks archief: juli 2008

Heet, heter, heetst!

Janssen

Tjonge, wat een week. Warm, klam, water, zon, alles door elkaar. Gisteren was wel de mooiste dag van allemaal, toch? We zaten vannacht tot half een bij Jan en Anita in Berlicum heerlijk in de tuin na een prima verzorgde barbeque. Het leven is goed!

Kort daarvoor heb ik Claudia en Adriana naar de trein gebracht, die heel onverwacht samen een nachtje hier hebben gelogeerd en lekker genoten hebben van het zwembad en de rust hier achter het huis. Natuurlijk zijn ze ook even mee bij Saskia’s huis gaan kijken.

Rode draad deze week zijn de verbrande neusjes van onze paarden. De witneuzen zijn erg gevoelig voor de zon en we hadden te laat door dat al zaterdag de zon keihard had toegeslagen. En zo smeren we de hele week al met van alles, maar blijkt voor de zonnebrandcreme die speciaal voor paarden gemaakt is (van Leovet) zowel de zon tegen te houden als ook de wonden te genezen. Het gaat per dag beter nu.

Whisper

Net is smid Maaike weer weg, Janssen kreeg dinsdagmiddag nieuwe ijzers, net als de anderen, maar meneer heeft zo lopen rennen en spelen dat er een finaal af laag en bij de andere alle nagels eruit lagen en de hoef alleen op de lip nog vast zat aan het ijzer. Oude gek, niet rustig te krijgen. Als je zijn ouwe oogjes ziet, verwacht je een soort opaatje, maar als je hem los laat rennen is het veulen.

Gelukkig schijnt het minder heet te worden, want wij gaan morgen naar Brugge, tot zondag! We nemen de laptop mee, dus kijk af en toe maar voor een fotootje of verslag.

Â

Hoog en droog in Beesd

Beesd, gisterenavond … Enne, wij hebben er helemaal NIKS van gemerkt. Tja, het was hier ook erg nat en er stond veel water op het terrein. Enne, ik had mijn autoraam open gelaten en was érg blij met mijn lederen bekleding, maar verder?

Gratis en voor niks

Gisteren was ik met Esmee bij de Sligro in Den Bosch en daar werden we aangenaam verrast in het geheel vernieuwde restaurantje. Eerst hadden we het niet eens door, maar toen we op de menukaart keken, schoot Esmee in de lach. Alle drankjes en soepen waren gratis! Helemaal gratis en voor niks, behalve de melk en de karnemelk. En echt, er was volop keus. Niks kneuterig Nederlands glaasje waar je neus amper in past en dan een paar euro afrekenen, nee gewoon helemaal voor niks! Met een lekkere tosti erbij een prima lunch voor weinig geld.

Deze Sligro is toch ‘een kijk waard’, zoals mijn vader dat gezegd zou kunnen hebben. Tjonge, we zijn wat gewend na al onze Amerika-reizen, wat winkels betreft, maar deze is toch echt enorm. Compleet verbouwd en met een assortiment waar je u tegen zegt. Ik vind het heerlijk om daar rustig in te snuffelen en af en toe wat te proeven. Ik ben geen fanatieke kok, maar vind het wel steeds leuker om nieuwe dingen te proberen, zeker in onze mooie nieuwe keuken mét stoomoven. Maar van heel veel produkten die in zo’n gespecialiseerde horecazaak staan, snap ik echt niet waar ze nu precies voor zijn. Maar mooi is het, zeker weten!

Ik was toch in Den Bosch om een tasje op te halen wat ik in de leenauto van Vema had laten staan. De Chrysler is namelijk weer helemaal als nieuw en de leenauto retour. Esmee en ik hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om lekker even bij mijn peettante Jeanne op de koffie te gaan. Mijn tante is inmiddels 73, maar als je zou zeggen dat ze 63 is, geloof je het zeker. Heerlijk gezellig en actief is ze, altijd enthousiast. Ik had de fotoboeken van de vakantie nog in de auto, dus hebben we lekker gebladerd.

Op dit moment ruikt het heerlijk hier in huis, er staat in allebei de ovens een appeltaart te bakken. Morgen is de eerste vergadering voor de Alles Amerika-meeting van 1 november. Omdat wij heel centraal wonen, is het zoals gewoonlijk hier. Ik hoop op mooi weer, zodat we lekker buiten bij het zwembad kunnen zitten. Het water is schoon en helder, eindelijk zomer!

De paarden staan vanmiddag lekker op stal, het is warm buiten in de zon en we zien dat vooral Janssen er last van heeft. Hij wordt toch een dagje ouder en met de luiken open is het op stal veel lekkerder dan buiten. Hij geniet er zichtbaar van. Hoefsmid Maaike is net geweest om alle ijzers weer even na te kijken en om er bij Whisper een onder te slaan, want onze boef was er weer eens een kwijt. Dinsdag komt ze ze allemaal vernieuwen. Vanavond mogen ze weer lekker de wei in.

Verder gaat het allemaal z’n gangetje. Albert heeft zich uitgeleefd in de schuur deze week, hij heeft een prachtige bergruimte getimmerd met de originele naam ‘Jail’, de gevangenis dus. Er zit zelfs een origineel tralieraam in. We zijn weer actief op de sportschool, wat ook wel nodig is. Peet werkt de hele week op Mariënwaerdt tussen de koeien, maar is nu met Anne en een groep vrienden naar de beruchte Zwarte Cross voor het hele weekend. Esmee assisteert met allerlei dingen rondom huis en Saskia is in haar elementje in haar eigen appartement.

‘t Is zo toch wel een hele andere zomer dan die van 2007! Toen waren onze weekenden om voor we het wisten en stond de Hoogstraat weer te wachten. Het was goed, maar ik ben blij dat het dit jaar anders gaat!

Geen zomer, wel kersen

Wat moeten we nou weer met dit weer? Ik verheug me al zo lang op zomer, zon, lekker buiten rommelen, met de paarden wat gaan doen …. Net ben ik boodschappen gaan doen met mijn winterlaarzen aan, een vest over mijn T-shirt en de ruitenwissers van de auto op continu. Mijn boardcomputertje gaf een buitentemperatuur van 13 graden Celcius aan, 21 juli midden op de dag!

Onze arme paarden hebben hun speeltijd in de bak alweer gehad en staan weer op stal. We hebben geen zin in een herhaling van het mokdrama van vorig jaar, dus niet teveel natte voeten, maar dit is ook niet goed, toch? Gelukkig lijkt het beter te gaan worden al lijkt ook dat weer van korte duur.

Vanavond gaan we naar de verjaardag van zwager Bram in Maasland, een uurtje toeren hier vandaan. Het zal met de dagelijkse files wel meevallen in de vakantietijd, hoewel je het met dit weer nooit kan zeggen natuurlijk. Bij Suzan heb ik net wat cadeautjes gehaald voor het hele gezin, want alle andere verjaardagen dit jaar hebben we ook gemist. Voor schone zus Trees heb ik in Deil een kilootje kersen gescoord. Echte Betuwse kersen, gekocht op een van de mooiste dijken in de hele omgeving hier.

Kom, laat het nu maar eens zomer worden, want er komen leuke weekenden aan. Aanstaande zaterdag zit het organisatieteam voor de Alles Amerika-meeting hier bij elkaar, het weekend daarna gaan we met Coby en Bartho van vrijdag tot en met zondag naar Brugge ‘op hotel’ en nog een weekend later gaan we ‘iets’ doen met Peter, Jacqueline, Jan en Marjan. Iets? Ja, we zien wel, leuk is het altijd als we bij elkaar zijn. Nu nog mooi weer, dan komt het helemaal goed!

Â

Mensen met paarden

Mensen met paarden, hebben de hemel op aarde…

Die zin die overvalt me weleens. Als meisje had ik al mijn pony, zoals ik hier eerder al eens schreef. We woonden gewoon in het dorp, maar achter het huis was ruimte genoeg voor een stal en een stukje uitloop. Later kocht mijn vader nog een stuk weiland op een kilometer of drie afstand, in de ‘Bergse Polder’. Dat was zijn domein, daar timmerde hij hekjes en poortjes, maaide hij gras, bouwde hij stukjes stal, steeds een stukje erbij en stond het gezellige tuinhuisje met de koffiepot erin. Dagen kon hij er doorbrengen, bij zijn paardjes en schaapjes, er liepen wat kippen, kortom: het was zijn eigen mini-boerderij. Als mensen op visite kwamen bij ons en we waren er niet, reden ze gewoon door naar de polder, grote kans dat we daar zaten.

Gisterenavond was ik hier op stal aan het rommelen en terwijl ik Whisper stond te borstelen, bedacht ik me, dat dit nu was waar ik als kind al van droomde. Een grote stal, weiland achter het huis, een rijbak waar je paarden in kunnen spelen, rollen, rennen en waar je zelf in kan trainen. Niet naar ‘de polder’ hoeven, maar gewoon lekker de deur uit lopen en nog even zo’n zachte paardenneus tegen je aan voelen. Uit je keukenraam kijken en twee van die witte blessen zien die nieuwsgierig staan te kijken wat je aan het doen bent. Opstaan van de bank en je slapende paard zien opschrikken, want hij merkt je beweging en volgt je met zijn grote bruine ogen.

In de paardenwereld zijn heel veel verschillende takken van sport, van dressuur tot endurance (lange afstanden), van springen tot ‘tuigen’, van voltige tot eventing, noem ze maar. En dan heb je nog die héle grote groep die helemaal niks aan wedstrijden doet en er ook helemaal geen zin in heeft, zoals wij. Vroeger reed ik wedstrijden, met mijn D-pony Beauty zelfs op behoorlijk niveau, maar nu zijn we, zoals dat heet ‘recreatief’. En we zijn niet de enigen, bleek vandaag wel op mijn favoriete paardenforum Bokt.nl. Ook zoiets trouwens: Bokt werd onlangs zelfs in de New York Times genoemd als een van de grootste fora ter wereld (bijna 92.000 leden).

Beauty

Beauty, ergens doet Whisper me vaak aan haar denken

Als je paarden hebt, leer je altijd weer andere mensen met paarden kennen en met veel van hen bouw je een band op. Zo gaan we volgend jaar zelfs met Hans en Janny op vakantie naar Amerika, hebben we met de Brabantse ploeg dikke pret gehad in Haaksbergen, ben ik altijd weer blij Suzan het erf op te zien fietsen, is hoefsmid Maaike altijd weer gezellig om op de koffie te hebben en zo zijn er nog veel meer. Mensen met paarden … ‘t is een slag apart. Beesd wacht nu natuurlijk op hét paardenevenement van het jaar (of van jaren?): het WK Vierspannen!

Albert is in de schuur bezig, net als pa vroeger heeft hij altijd wel wat te rommelen en te timmeren. Net als pa heeft hij een gezondheid die behoorlijk te wensen overlaat, maar de paarden houden hem bezig, halen hem van de bank en geven hem zin om bezig te zijn. Ik lees de blog van Petra, die ondanks haar pijn wel met haar hond Cosmo gaat wandelen. Ik lees de blog van Frederike waarin vandaag staat dat mensen met chronische ziektes actief moeten blijven en denk daardoor ook aan Anita, onze paardenvriendin die al zo lang niet meer rijdt vanwege haar pijn, maar die ook zo kan genieten van een ritje met de kar door het bos.

Ik begrijp dat niet iedereen die liefde voor dieren heeft en dat niet iedereen zal begrijpen dat je daar zo vol van kan zijn. Ik kan helemaal gelukkig worden van een paar spelende paarden in de rijbak. Ik heb zo intens genoten van onze vakantie dit jaar, alleen al het moment waarop we het wilde Mustang-veulentje in de Big Horn Canyon zagen, de prairiehondjes in de Badlands, de jonge beertjes in Bear Country. Maar hoe geweldig al die wilde dieren ook zijn, er gaat niks boven de geur van je eigen paarden!

Er zijn er heel wat geweest in al die jaren, waar ze allemaal gebleven zijn en hoe ze ooit bij ons weg gegaan zijn? Tja, als er vroeger een pony te klein voor je werd, moest je ‘eraf’, er kwam pas een andere als de eerste verkocht was. Meestal aan een clubgenootje die weer een een maatje kleiner was, je hield ze bijna altijd wel in het oog. Mijn vaders span is verkocht aan een dochter van kennissen bijvoorbeeld, je was ze nooit ‘echt’ kwijt. Ik heb nog even in de oude doos gekeken voor wat fotootjes!

Heidi

Heidi, nooit mijn rijpony, pa fokte met haar twee veulentjes, ze bleef een vreemde schuwe pony, ze werd later met veulen verkocht naar dezelfde Joske waar mijn eerste pony Keesje vandaan kwam

Links Ramona, Heidi’s eerste veulen, verkocht aan een kennis en rechts Ukkie, die bij ons twee keer een dood veulentje kreeg en warempel bij de volgende eigenaar een prachtig gezond heel klein merrieveulen, hondje Pepper was voor de duvel niet bang
Fury
Een echte oude foto, ik zit hier als Zwarte Pietje op Fury, gekocht op de “Bossche markt” , dit was een pittig meneertje, pa reed hem ook voor de kar, verkocht naar een meisje in Oosterhout
Beauty met ma
Beauty was ook een slag apart, een hele mooie en goede sportpony waar ik veel plezier van gehad heb. Hier op de foto met mijn moeder, Beauty heeft na mij een heel lief baasje gehad, helaas ging het daarna mis, ze was heel eenkennig en weinig mensen konden echt met haar overweg. Ik ben haar na baas nummer drie uit het oog verloren en heb nog heel vaak aan haar gedacht ….
Ponzo
Met Ponzo had ik mijn eerste echt paard, een toppertje. Helaas was de combinatie school, vriendjes, paard én een ongezellige rijvereniging teveel om het leuk te houden, na een jaartje verdween Ponzo weer. Verkocht aan mensen in Goirle waar zowel vader als de twee dochters veel plezier van hem hadden
Ponzo
Weer Ponzo, eigenlijk net zo’n soort paard als Janssen. Lief, betrouwbaar, groot en sterk, een rots in de branding. Mooie foto trouwens al voor die tijd, ingescand en wel (ongeveer 1981)
Janco en Nilson
Janco en Nilson, twee hengstjes, vader en zoon, gekocht van Wout van Meel die ongeneeslijk ziek was en een goede stal voor deze twee zocht. Mijn vader heeft een aantal jaren veel plezier van dit stel gehad en ook ik reed ze weleens op een showtje of wedstrijdje. Nilson is gestorven aan een luchtwegverweking en Janco verkocht aan mensen die midden in het bos een mooie plek voor hem hadden. Tjonge, wat een pittig stel was dit, ik denk nog met vertedering aan hen terug. Ik was trouwens 18 op deze foto en had die dag mijn rijbewijs net binnen!
Waldy en Nisry, twaalf jaar waren ze bij mijn ouders, waarvan ook een deel bij mij hier op stal, toen pa ziek werd. Hij reed met deze twee door het hele land en vaak ook in shows. Het was een superspan! Nisry is gestorven aan cornage en Waldy is nog steeds bij Jessica in Zundert, waar ik ze nog samen met mijn ouders heb heengebracht toen mijn vader het niet meer aan kon voor ze te zorgen.

En tja, dan hebben we hier zelf nog Nienke gehad met haar veulentjes Rinske, Stijn en Bauke en natuurlijk onze grote kleine man Turbo, daar moet ik nog eens wat foto’s van opsnorren! Mensen met paarden ….

De DVN-knoop doorgehakt

Â

Oeps, een hele week niet geschreven …. Soms heb je van die dagen dat er niet zo heel veel gebeurt, toch? Het was een beetje een week om bij te komen. Na de vakantie zijn we direct bij Saskia aan de slag gegaan en zij zit inmiddels lekker op haar eigen plekje, ze heeft het prima naar haar zin. We zijn dinsdag naar Assen geweest om de showroom bij Tobexx en I-Braz eens te bewonderen en lekker bij te praten onder een etentje met onze vrienden Jan en Marjan. Zij zitten inmiddels weer in Barcelona of in elk geval in de buurt daarvan. Het was heerlijk om weer eens even rustig met elkaar te kunnen kletsen.

Het was een lange rit in de geleende Chrysler Grand Voyager en wij zijn blijkbaar erg verwend door onze 300C, want eigenlijk kwamen we er gebroken uit, rotstoelen. Onderweg was het weer helemaal Nederland. Kan je in Amerika 4 uur rijden zonder enige gekheid te zien, nu zagen we een auto op zijn kop langs de snelweg, de hulpverlening kwam net op gang en op de terugweg stonden we in een file, voor ons bleken twee mensen dodelijk verongelukt te zijn. Rotland om op de weg te zitten!

Woensdag had Albert een ouderwetse day-off, er was geen goed garen te spinnen met zijn lijf. Echt zoals ‘voor Utrecht’ en voor ons een teken dat we weer eens flink terug moeten gaan denken aan de therapie. Dus weer gaan sporten, de weekplanning goed gaan bijhouden, goede afspraken maken over wat er moet gebeuren en duidelijk maken waar ook de rustpauzes moeten gaan zitten. Even terug naar alles wat geleerd is. Peet is inmiddels aan het werken op Mariënwaerdt en zal daar de hele vakantie wel zoet zijn, hoewel we ook met hem hebben afgesproken dat er af en toe een dag thuis gepland moet worden. Autorijden is duur en hij kan dat gedeeltelijk door onze bijdrage, dus voor wat, hoort soms wat. Gelukkig heeft hij daar alle begrip voor.

Esmee heeft natuurlijk ook vakantie en het is best gezellig om haar thuis te hebben. Donderdag ben ik met haar naar het ziekenhuis geweest voor een laatste afspraak bij de pijnpoli. Ze heeft duidelijk minder pijn en vooral ‘s ochtends minder startproblemen, maar moet goed opletten om de heup niet te veel te belasten, het blijft een moeizame kwestie. We hebben onze hoop gericht op de medische wetenschap, want zij zal zeker een keer een nieuwe heup nodig hebben, maar men vindt haar nu nog veel te jong.

De grootste beslissing van deze week is woensdag genomen en naar buiten gebracht. Al tijden twijfelen wij aan het plezier wat we nog beleven in ons werk voor de DVN. We hebben een aantal heel intensieve jaren achter de rug, waarin we zowel regionaal als landelijk bergen werk hebben verzet, vaak met enorm veel plezier. Je leert veel mensen kennen, doet veel ervaring op en er ontstaan vriendschappen. Maar ook is er het gevoel dat je jarenlang in hetzelfde rondje draait, de zoveelste voorlichting, weer diezelfde vragen, weer hetzelfde verhaal vertellen en vooral: er is nooit iemand die eens wat van je kan overnemen. Want vooral in de voorlichtingssfeer zijn we al lang de enigen in onze afdeling die actief en mobiel genoeg zijn om overal op af te gaan. Geen afdelingsavond is zonder ons geweest in de laatste vijf jaren bijvoorbeeld, vakanties werden er omheen gepland, verjaardagen voor afgezegd, andere leuke dingen moesten wijken voor de DVN. En nogmaals: het is honderd procent eigen keus geweest, maar het is gewoon op, leeg, het lukt ons niet meer.

De nieuwe koers die vanuit het hoofdbestuur wordt uitgezet is niet onze koers, denken we, maar ook dat weten we niet helemaal zeker. Wel hebben we het gevoel dat er van ons als bestuurders dingen gevraagd gaan worden, waar we niet veel zin in hebben. En met ons, ook onze medebestuurders niet. Gelukkig toonden zij woensdagavond alle begrip voor ons besluit. Elles en Sija waren er niet, maar we zijn Maarten, Inge en Arnoud heel dankbaar voor de manier waarop ze gereageerd hebben op deze voor ons toch heel moeilijke mededeling. Over een paar weken gaan we met hen bekijken of zij wel verder willen en hoe we hen daarin kunnen helpen.

Onze leden zijn nog niet ingelicht, dat zal pas gebeuren na het overleg met de rest van het bestuur. Maar het Algemeen Bestuur en Centraal Bureau hebben een mail gekregen, mensen waar we veel DVN-contact mee hadden eveneens, dus geheim is het zeker niet. Het is ook niet stil te houden, want mensen vragen toch dingen van ons, waardoor we gewoon eerlijk moeten zijn en moeten vertellen hoe het zit. We blijven absoluut wel lid, de DVN is gewoon een erg goede club, alleen weten wij niet precies meer of wij als vrijwilliger nog in het profiel passen en maken we pas op de plaats. Voorgoed? Tja, wie zal het ooit zeggen, maar voor nu dus wel.

Het voelt goed, het geeft het hoofd rust. Rust om lekker met onze paarden bezig te gaan en met wie weet wat weer op ons pad gaat komen. Vandaag hebben Hans en Janny onze recreatiewagen terug gebracht, zo konden we lekker met zijn vieren een rit door onze mooie Betuwe maken. Het was weer super genieten, onze jongens doen het nog steeds heerlijk samen!

O ja, we willen dit najaar toch die reis naar Oostenrijk eens gaan doen, die vorig jaar plaats moest maken voor onze Fall Foliage-trip. Ik ken inmiddels Amerika beter dan het grootste deel van Europa, dus wordt het tijd daar ook eens rond te kijken. Tips welkom!

Hans is 50 jaar geworden

‘Niets’vermoedende Hans komt thuis

Allereerst: bedankt voor de leuke reacties op de foto’s van Saskia’s huis! Ik zal alles doorgeven, want Saskia heeft de eerste paar weken daar nog geen Internet, dat dat tegenwoordig nog zo lang moet duren is vreemd, maar vooruit, het zij zo.

Vandaag weer veel foto’s! Gisteren werd onze vriend Hans 50 jaar en dat is uitbundig gevierd. Hans is door de mannelijke kant van de familie Molenschot (Janny’s broers en zwagers) ontvoerd zo rond twaalf uur en om kwart over twaalf traden wij aan. Helaas had hij daar wel een vermoeden van, want in plaats van richting Tilburg te gaan, reden ze richting Waalwijk waar onze grote bus/trailercombinatie natuurlijk door Hans nooit gemist wordt! En wij kwamen dus net van Moonen vandaan, waar we een rodeostier in de trailer geladen hadden. Toen Hans eenmaal weer thuis kwam, was het feest al in volle gang!

Janny moet alles Amerikaans leren voor volgend jaar, ook muffins eten

Janny en zoon Luc hadden ons gevraagd met hen een westernparty te organiseren en op goed geluk hebben we dat helemaal buiten gedaan. Op een paar kleine buitjes na hebben we het droog gehouden, de temperatuur was geweldig, de gasten waren super en het feest duurde úren! We begonnen om 18.00 uur met een gigantische voorraad hamburgers, shaslicks, worsten, hotdogs, broodjes en weet ik wat niet meer. Albert was de vleesbakker in het geheel. Samen hebben we, soms een tijdje afgewisseld door Luc en zus Jesse, de hele avond eet- en bardienst gedraaid. Hardstikke leuk als je niet zo heel goed bekend bent met de gasten, achter de tap klets je vanzelf met iedereen!

Een July 4th-shirt uit Denver voor Jesse

Pas om drie uur (reken uit, van 6 tot 3 is láng feesten) was iedereen weg en konden wij naar bed. We brachten de nacht door in het smalle tweepersoonsbed van Luc onder een geweldig Playboy-dekbed. Vanmorgen om half negen was het hele spul weer paraat en konden we getuige zijn van een veldslag van plastic bekers, lege sigarettendoosjes en weet ik wat nog meer. Rond het middaguur was de stier weer bij Moonen, was alles praktisch opgeruimd en gingen wij weer met een bus en trailer vol spullen naar huis!

Luc tapt er nog maar een

Het was geslaagd, de foto’s spreken voor zich en wij hebben vandaag NIETS meer gedaan!

Janny’s zus Liesbeth op de stier

Abraham voor zijn werkplaats

Janny’s zus en buurvrouw Lien laat het zich goed smaken

Albert’s vreettent

Jan Kuypers verzorgt de kookpot

Een nichtje volledig in stijl

En dit zegt alles: we hadden regen, maar ook zon en lekkere temperaturen

Meer foto’s staan op onze fotosite, klik hier om ze te bekijken!

Saskia's huis helemaal klaar!

Jawel, het is klaar! Natuurlijk zijn er altijd nog kleine dingetjes te doen, maar in principe is het huis van Saskia zo goed als klaar. Ze woont er nu een paar dagen en hoewel het natuurlijk wennen is, vindt ze het er erg fijn. En eerlijk is eerlijk: het is er ook fijn. Het is een rustig net buurtje, met veel groen en leuke mensen, het huis is gezellig ingericht en alles klopt gewoon.

Tegen mijn gewoonte in vandaag veel foto’s op mijn blog. De kwaliteit is niet super, maar vooruit, het geeft een aardig beeld!

Tot zover … leuk he?

Â

Het is maar blik ….

Het is maar blik, maar o, wat baal ik ervan! Vanavond reed ik in een enorme hoosbui bij Saskia weg. Albert had me een kwartiertje eerder gebeld, hij en Peet waren al onderweg naar huis en hij adviseerde me om nog even te wachten, omdat het onderweg noodweer was en ze het eigenlijk onverantwoord vonden om de weg op te gaan. Ik heb dus Saskia nog even geholpen met wat dingen in huis opruimen, ben nog naar het toilet gegaan en heb mijn bloedglucose gemeten. Ik transpireerde hevig en met dit benauwde weer is het moeilijk om hypo’s te herkennen, zweten hoor daar namelijk ook bij.

Ik voelde me echt helemaal leeg en moe, heb een stroopwafel genomen, een flesje Cola Zero uit de koelkast meegenomen en ben gaan rijden. Na een knuffel van Saskia reed ik haar pleintje af en toen ik rechtsaf sloeg, zag ik – te laat – een busje aankomen. Ik stuurde scherp in om de bus niet te raken en hoorde toen aan de achterkant van mijn auto dat ik wat raakte. De bus reed inmiddels door en ik zag in mijn spiegel een houten paaltje, zo’n meter hoog. En ja, daar ben ik dus met het rechterachterportier en de wielkast tegenaan geschampt. Genoeg geschampt om een flinke deuk opgelopen te hebben. Dat wordt een nieuwe deur, nieuwe sierstrip en een nieuw zijscherm (achterkant), denk ik. Het was ook zulk noodweer, ik zag gewoon te weinig.

Mijn mooie, trotse, stoere, glimmende Chyrsler, ik was zo blj met hem! Daarnaast was ik ook al járen schadevrij en ik had dat toch nog graag een hele tijd zo gehouden. De eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat ik een tijdje geleden de deur keihard tegen de stalen balk van de schuurdeur heb gegooid en dus ook daar al een klein deukje in veroorzaakt heb, maar dat zeg je écht bijna niet. Dus helemaal ongeschonden was mijn mooie Amerikaanse slee niet meer. Voordeel van deze echte deuk is wel dat het kleine deukje nu ook gemaakt kan worden, toch? Hij wordt vast weer prachtig!

Ik zal zo maar eens mijn polis erbij gaan halen en de schade melden bij Interpolis. Gelukkig heb ik onlangs nog een no-claimgarantie afgesloten, zodat deze ene schade me in elk geval niet mijn bonus malus van 75 procent zal kosten. Albert heeft al aangeboden morgen langs de garage te gaan, maar laten we eerst de verzekeraar maar even afwachten. Gelukkig ving hij me heel lief op toen ik thuis kwam, allang bij dat ik zelf niks mankeerde. Dat maakte wel veel goed hoor, fijn zo’n knuffel op zo’n moment.

Ik heb onze auto eigenlijk nooit té groot gevonden en ben natuurlijk wel wat gewend ook, want de bus is nog veel groter. Maar sinds ik regelmatig in Geldermalsen boodschappen doe en de smalle straatjes doorkruis, merk ik wel dat ik blij ben niet in zo’n dorp te wonen en dagelijks met die grote bak overal door moet sluipen. Parkeren is helemaal een ramp. Zaterdag kon ik hem echt nergens kwijt, terwijl ik nog wel wat gaatjes zag voor kleinere auto’s, vandaag bij Albert Heijn was het ook weer aardig feestelijk. Dat is toch weer zo wennen, als je net een maand hebt rondgetourd in een land waar je zelfs met een grote camper naar de supermarkt kan!

Nou maar even niet meer over die auto: we zijn bijna klaar in Saskia’s huis! Maandag zijn haar meubels gekomen, dinsdag de wasmachine, droger en televisie. Gisterenmiddag hebben we een rondje Primafoon (voor Internet en Digitenne) en Woonwereld gemaakt. We zijn super geslaagd voor mooie schilderijen, een klok, prachtige vazen, originele lampen en veel accesoires. Vandaag hebben we er samen met Albert nog een schep bovenop gegooid en hebben we lekker geshopt bij Home Deco Center en tot slot bij de Makro voor wat grotere dingen. Nadat we de boel uitgepakt en geïnstalleerd hadden, zijn Saskia en ik nog naar Albert Heijn gegaan om voor het eerst haar dagelijkse boodschappen te doen. Dat is natuurlijk ook wennen, boodschappen doen voor één persoon in plaats van voor een gezin van vijf.

Toen ik thuiskwam, best wel van streek door die autoschade, had Esmee gelukkig de boodschappen al uitgepakt, handig genoeg had ik die aan mijn mannen meegegeven. De soep en salades stonden klaar op tafel en ik kon zo aanvallen. En zo is het een zorg, grote kinderen, maar ook een zegen!

Enne, Jacqueline: foto’s van Saskia’s interieur volgen hoor, ik moet zeggen dat ik het zelf heel mooi vind en gelukkig is Saskia ook supertevreden. Maar we zijn nog net niet helemaal klaar, dus nog even geduld!!

Â